Героин Афган Славгород

Ща расскажу, как у меня был один изи день, когда я решил закинуться колесами, закупившись веществом, и потом случайно попал в музей. Ты такого цирка не видел, братан, лучше на пять баллов!

Ну так вот, чтобы всё было по-мажорному, я загрустил утром, от активной закладки мозгов, плюса какого-то демика. Честно говоря, теперь уже и не помню, что там было, но воняло это всё таким говном, что мне прям в аду стало как-то. Но я же наркоман, а легко сдаюсь только слабакам, поэтому схватился за себя и решил принять испытание на крутизну!

Закинулся таблеткой, как герой из киношки, и решил расслабиться, пока закладка начинает действовать. Вдохнул глубоко воздух родной улицы - так, чтобы мусора, в виде полицейских или чурок, не заметили картину моего сумасшедшего состояния. Это такой брутальный момент, когда ты вдыхаешь весь мир и чувствуешь себя королем планеты, а не просто наркоманом-рапером.

Так вот, продолжая плясать себе в голове под наркотическую музыку, решил закинуться колесами, чтобы почувствовать, как у меня под ногами дрынькает, а душа кружится в забытьи, как на грядках наркотического сада.

Когда я наконец-то достиг музея, я уже совсем полетел на своих колесах. Пройдя через входные двери, мне показалась, что картины и скульптуры начали оживать и кайфовать вместе со мной. Улица, в которой я только что гулял, превратилась в волшебное место, где все воздухом воплощали свои кайфы.

У меня уже глаза закатывались от кайфа. Я вижу какие-то сюрреалистические пейзажи, где коты и карандаши летают, а деревья начинают говорить на языке кайфа. Один даже попытался примирить меня с музеем, но я с ним, конечно же, не пообщался - его язык был слишком сложным для моего наркоманского мозга.

Вот такая дичь происходила, когда я по штукам колесами заходил в музей. Просто нечто невероятное! Демкам в углу уже просто стало совсем плохо от всей этой абсурдности.

Ну а потом это все стало заканчиваться, и у меня начались сильные признаки абстинентного синдрома. Я понимал, что пора уходить из музея и возвращаться в свою наркопарашу, где меня ждут новые души и новые волнования.

Выскочил я на улицу, уже стараясь трезво мыслить. Но бля, мусора в виде полицейских сразу же заметили, что я несколько неправильно хожу, и решили проверить, не бухой ли я. Ну, пиздец, братан, схватили меня сразу и дали волшебный билет на сутки за употребление наркотиков. Да и хули - судьба у нас у всех одна, а я свою выбрал, и пусть каждый думает, что хочет!

В общем, так я и посетил музей. Не совсем понятно, что он там со мной делал, но кайф по полной программе-то я получил, хоть и потом получил по морде от мусора. Но это уже мелочи, ведь меня ничто не остановит в поисках новых чар и новых историй. Буду продолжать свое нелегкое путешествие по бездонному океану кайфа - и пользоваться этой жизнью, пока могу.

Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.

Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.

Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.

Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.

Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.

І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!

Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.

Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.

Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.

У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.

На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!